de orde van de Karmelieten

De berg Karmel, gelegen bij Haifa in Israël, heeft de orde van de karmelieten haar naam gegeven.

In de Bijbel speelt de berg een rol in het leven van de profeet Elia die acht eeuwen voor de christelijke jaartelling heeft geleefd. In zijn tijd woedt er regelmatig strijd tussen afvallige Israëlieten die de afgod Baäl aanbidden en hen die trouw blijven aan Jahwe, de God van de Israëlieten. Op de top van de berg Karmel komt het tot een ontmoeting tussen priesters van beide kampen.
Zij richten elk een eigen offertafel op en bidden tot hun eigen god om vuur uit de hemel te zenden. Door het gebed van de profeet Elia komt het vuur neer op zijn offertafel; de offertafel voor de god Baäl blijft daarvan verstoken. Elia ziet hierin een bevestiging van Jahwe als enige en ware God.

In de vroegste tijd trekt de berg talrijke kluizenaars aan die hun leven in afzondering wijden aan deze joods-christelijke God. De berg Karmel wordt gezien als de bron van Elia, profeet van de ware God.

In de twaalfde eeuw wordt te midden van de zich daar bevindende kluizenaarscellen een kapel gebouwd ter ere van Maria, de moeder van Jezus. De kluizenaars noemen zich vanaf dat moment Broeders van de Heilige Maria van de Berg Karmel.
Ook wordt de officiële leefregel der karmelieten opgesteld, waarin armoede, handenarbeid en gebed in afzondering de pijlers zijn.

Door eigen arbeid moeten de kloosterlingen zich in hun onderhoud voorzien, eventueel aangevuld door aalmoezen. In die tijd past het een welgestelde niet om arbeid te verrichten; dat is aan het gewone volk. De leefregel is daardoor ingrijpend voor een kloosterling die doorgaans niet tot het gewone volk behoort. De kern van het kluizenaarschap houdt een leven in stilte en in gebed in.

Tijdens een kruistocht worden in 1235 de karmelieten door de Saracenen islamitische Arabieren verdreven van de berg Karmel. Velen trekken naar Europa.

Begin veertiende eeuw komt er nieuw elan in de orde der karmelieten. Er worden veel kloosters gesticht die zich steeds meer op intellectuele en spirituele vorming van de kloosterlingen richten. Desondanks blijven de al jaren bestaande misstanden in de christelijke kerkgemeenschappen voortwoekeren.

Door de Reformatie, die zich begin zestiende eeuw afspeelt in West-Europa, worden kloosters gesloten, dus ook die der karmelieten.

Na de Contra-reformatie (eind zestiende eeuw) wordt de stichting van kloosters weer toegestaan. De orde van de karmelieten herstelt de basisleefregels van armoede, handenarbeid en gebed in afzondering hierbij weer in ere.

In 1568 sticht de Spaanse Theresia van Avila het eerste klooster voor karmelietessen volgens de strenge twaalfde-eeuwse leefregel van armoede, handenarbeid en gebed in afzondering der orde van karmelieten, waarbij het accent ligt op het contemplatieve: stilte, meditatie en gebed in slotkloosters.

In de Napoleontische tijd, eind achttiende en begin negentiende eeuw, worden de kloostergemeenschappen op bevel van Napoleon ontbonden. Ook die der karmelieten. Later in de negentiende eeuw worden er weer nieuwe kloosters gesticht in Nederland en België.

meer informatie :

volgende : Onze Lieve Vrouw van de berg Karmel

vorige : de kapel van het klooster