Kruisafname door Franciscus
Plaats in de kapel: links in het middenschip
Ontwerp en uitvoering: Luc van Hoek, 1952-1953
Het verhaal
Deze voorstelling staat symbool voor Franciscus liefde tot de gekruisigde Jezus Christus.
In de verhalen is sprake van stigmata in handen en voeten van Franciscus. Stigmata zijn de kruisigingswonden die Jezus door zijn kruisiging toegebracht zijn. De grote nagels (spijkers) worden door handen en voeten geslagen om het lichaam vast te slaan op het houten kruis. Franciscus voorstellingsvermogen van het leed dat kruisiging veroorzaakt, ondervindt hij aan den lijve. Uit liefde en mededogen neemt hij de gestorven Jezus van het kruis.
De afbeelding
Het dode witte lichaam van Jezus rust op de linkerschouder van Franciscus. Hulpeloos heft deze zijn handen ten hemel. De rechterarm van Jezus hangt af op de rug van de monnik. Met moeite houdt Franciscus zich door het gewicht van de gekruisigde staande. Smekend richt hij zijn gezicht omhoog om steun.
De stigmata van Jezus en van Franciscus zijn duidelijk te zien.
Het contrast tussen de witheid van de dode en de, weliswaar donkere, kleur van Franciscus kledij is beeldend. Het nabije contact tussen de redder en de geredde vergroot het liefdevolle van de redding. Franciscus is een gelovige christen; hij weet dat Jezus de kruisdood is gestorven ter redding van het zielenheil van de mensheid. Welbeschouwd is Franciscus hier de redder van zijn eigen Redder.
De slang, symbool voor het kwaad, wordt onder Franciscus voeten verpletterd. Het gebruik van de kleur rood en de paarse toets rond de voorstelling op het raam kan wijzen op liefde en passie.
meer informatie:
volgende : Antonius predikt tot de vissen
vorige : Franciscus spreekt met de vogels