Gregorius de Grote
Plaats in de kerk: naast de ingang
Piet Koppens, 1946
Het verhaal
Als jonge Romein volgt Gregorius de Grote (ca. 540-604) de aspiraties van zijn voorname familie en treedt als prefect toe tot het stadsbestuur van Rome. Na de dood van zijn vader kiest hij echter voor een ascetisch religieus bestaan. Hij sticht op zijn landgoed in Rome een benedictijnenklooster en treedt zelf in.
Van 579 tot 585 verblijft hij als gezant van paus Pelagius II in Constantinopel. Hierna keert hij terug naar zijn klooster. Als de paus in 590 overlijdt, wordt Gregorius door de geestelijkheid en het volk unaniem tot nieuwe paus gekozen. Zijn betekenis voor de Kerk zal groot blijken.
Gregorius zorgt voor de standaardisering van de liturgie en kerkzang (het gregoriaans). Ook neemt hij het initiatief tot de kerstening van Engeland. Andere verdiensten liggen op het terrein van pastorale zorg, theologische wetenschap en kerkelijk bestuur.
Gregorius de Grote is een van de kerkvaders. De titel kerkvader heeft betrekking op schrijvers die belangrijk zijn geweest voor de kerkleer. De heilige wordt aangeroepen door kerkmusici en koorzangers, geleerden, leraren en steenhouwers.
De afbeelding
Gregorius de Grote is afgebeeld met een kroon op het hoofd. Zijn staf mondt uit in patriarchaal kruis (kruis met twee dwarsbalken, de bovenste korter dan de onderste). Hij draagt zogenoemde pontificale handschoenen.
Gregorius houdt een tekstrol vast, een verwijzing naar zijn betekenis als kerkvader, zoals blijkt uit het onderschrift: St. Gregorius ecclesiam ornavit sanctissimis institutis et legibus (St. Gregorius heeft de Kerk verrijkt met de allerheiligste bepalingen en wetten).
De heilige wordt begeleid door drie misdienaars of koorzangers (vanwege de gregoriaanse kerkzang), die ieder een blad papier vasthouden.
Witte en lichtgele glasruitjes in rechthoekvorm omgeven het tafereel. Op de buitenste rand van het raam, behalve langs de benedenrand, is een lange bladerenslinger gebrandschilderd.
meer informatie
vorige : martelaren van Gorcum